کم کم کمای سکوت از وجودم تصمیم دارد رخت ببندد . ناگفته های زیادی دارم اما در این لحظه فرصت نیست فقط می خواهم از سیاهی تلخ سکوت کمی به بیرون سرک بکشم . در تنهایی تلخ و کشنده ام که کسی سراغم  را نگرفت جز معدودی . اما من آنقدر تلخ گذراندم که تصمیم دارم نوشتن را از سر بگیرم شاید مرهمی بر جراحات تنهایان و روزنه ی امیدی برای نا امیدان باشد .

نوشتن  مسکن نابی است .

نوشته شده در دوشنبه یکم خرداد 1391ساعت 10:45 قبل از ظهر توسط نجمه امامی | |